Қалың жұрттың арасымен алаң ортасындағы жаршы мұнара-
ға бара жатып, жаңа ғана Абылайға өзі естірткен сөз халық құла-
ғына қалай тез жеткеніне Қабанбай батыр аң-таң. Бір жағынан,
осыншама жүрттың іп-ілезде алаңға жиналғанына төбесі көкке
тигендей қуанды. «Мүндай халықты жоңғар түгіл, Қытай да же-
ңе алмайды. Тек басқаратын ер болсын!» Ол атынан секіріп түсіп,
иін тіресе тұрған жұртты қақ жара мінбе-мұнараға шықты.
- Уа, халайық! Мен Қаракерей Қабанбай батырмын! - де-
ді жуан даусын кең кернеп, - ел-жұртымыздың басына қатер-
лі күн туғалы тұр. Күншығысың мен оңтүстігіңнен қаулап,
қалың жоңғар келе жатыр. Қала иесі қанішерлерің шаһарла-
рыңды тастап қашқалы жатыр. Бастарыңды қосып, шепке тұр-
ғызар еркек кіндік қайсың бар?!
- Мен, мен бармын! – деді бір күндей күркіреген жуан дауыс.
- Шық, мына мінбеге!
Жұртты қақ жарып, жолбарыс мүшелі, нар кеуделі, жиыр"
ма бестер шамасындағы ақсары жігіт алға қарай ұмтылды. Бұл
Шыршық өзені бойынан Түркістандағы нағашысының үйіне ке"
ліп жатқан Сіргелі руының «бала балуан» атанған Елшібек ат
ты батыр жігіті еді. Ол мінбеге шығысыменен, Қабанбай батыр.
- Ал, халайық! Келе жатқан осал жау емес, – деді. - Еліміз
ді, жерімізді сақтап қалу үшін бізден жүректілік табылар, тем
бірлік керек. Түркістанды жауға берсеңдер, қазақ елінің шаң
рағы құлап жерге түскені. Жас деп қырын қарамаңдар, ерінде
мына Елшібек ердің соңынан! Талаптының алдынан нұр жау
Ел бастаймын деген батырдан қашанда батылдық табылады.
- Ереміз Елшібекке!
- Бастасын бізді жауға.
Осы кезде мінбе жағынан тағы шу шыкты.
ута.




Перевод пожалуйста​